De Duindoorn, Hippophae
rhamnoides, is een grote
struik met smalle zilverglanzende bladeren en met
scherpe stekels bezette takken. De struik groeit
het beste op arme zandbodem en komt daarom veel
voor in de duingebieden van Noord-Oost Europa
alsook op steile kiezelgronden in de Alpen en in
de mediterrane kustgebieden.
De
wetenschappelijke naam Hippophae
werd afgeleid van het feit dat de Mongolen
Duindoorn als heelmiddel gebruikten bij
ooginfecties van hun paarden, hippos
staat voor paard, paos betekent licht |
Oorspronkelijk
komt de Duindoorn uit Centraal Azië en verbreide
zich via land- en zeeweg naar onze streken. De
struik komt massaal in het wild voor in China,
Mongolië en een deel van Tibet en India,
bovendien zijn hier uitgestrekte plantages te
vinden. Een gordel van Duindoornstruiken strekt
zich van Centraal Azie over Scandinavië tot aan
de Noord- en Oostzeekusten.
Duindoornbessen
gelden in de volksgeneeskunde als een oeroud
krachtig heelmiddel tegen voorjaarsmoeheid,
gebrek aan eetlust, bloedend tandvlees, etterende
wonden, verbrandingen en maagzweren.
|
 |
| Tegenwoordig worden de
bessen wegens hun hoge vitamine C gehalte vooral
in sappen verwerkt en zijn vooral in de winter
een belangrijk voedingssupplement. Het nut van de
struik ligt niet alleen in het hoge
vitaminegehalte van zijn oranje-rode bessen, in
veel landen wordt de struik aangeplant om in
steile berggebieden en op arme gronden
bodemerosie te verhinderen. Het wortelstelsel is
sterk vertakt en bovendien kan de plant stikstof
uit de lucht opnemen. |
 |
Tot
voor kort werden de Duindoornbessen nog maar
weinig toegepast. Dit zal zeker aan het moeizame
oogsten van de bessen gelegen hebben want omdat
de bessen vast aan de takken zitten worden ze
door het plukken stukgetrokken. Hoe kun je de
bessen plukken zonder ze stuk te knijpen en de
vingers aan de scherpe stekels te verwonden?
Omdat dit meestal niet lukt werd voor het
huisgebruik de struik dan ook "gemolken"
d.w.z. dat de bessen aan de struik stukgeknepen
en het sap in een schaal opgevangen werd. Het zo
gewonnen sap werd later d.m.v. een fijne zeef
gereinigd. Het is duidelijk dat op deze manier
geen grote hoeveelheden geoogst kunnen worden.
Het moderne oogsten gaat a.h.v.: dichtbegroeide
takken worden afgesneden en bij -40° C
diepgevroren. Door machinaal schudden kunnen nu
de bessen onbeschadigd van de takken verwijderd
worden. Tot het verdere verwerken blijven de
bessen diepgevroren, meestal worden ze dan
gebruikt voor de productie van sap en moes. Ook
is het mogelijk uit de bessen een olie te persen. |
Duindoornolie,
oleum Hippophaes,
gewonnen uit vruchtvlees en pitten, behoort tot
de drogende
oliën en heeft regenererende en beschermende
eigenschappen.
Gebruik Duindoornolie puur
of in mengsels o.a. bij; slecht helende wonden,
huidbeschadigingen door bestraling en bevriezing,
verzorging droge en rijpere huid, gevoelige huid,
eczeem, zweren, beschadigde en geïrriteerde huid,
pigmentvlekken, dermatosen, rimpels, zonnebrand
contra-indicatie:
voorzichtig de olie kan huid en kleding kleuren,
niet hoger als 3% doseren
Enige toepassingen van
Duindoornolie in de huidverzorging: |
een
oudere huid: mengen met Jojoba
olie en iedere avond na bad of douche een weinig
olie in de huid van het gezicht, hals en
decolleté masseren
wonden en verbrandingen:
enige malen per dag de pure olie spaarzaam
aanbrengen |
| De
meeste vette plantenoliën kunnen zonder risico
ingenomen worden. Sommige zijn heerlijk in
salades of kunnen gebruikt worden om mee te
bakken. De aromatherapie gebruikt vette oliën
als basis in mengsels met etherische oliën. |
|